Ieu maitot !!!!

Un plan brave chin blanc

Un istòria qu’escrivei i a quauquas annadas e que cresiá aver publiada. Vei-la-quí.

« Ente es ‘queu chenard ? » Danís trembala sus la plaça de la Republica. « Poton ! Poton ! » Coma d’autres, viu ‘quí, sus la plaça, entre las botelhas de bierras e son chin. Son plan brave chin blanc. Son chin que tròba pas. « Poton ! Poton ! » Auva ‘na janglada. Quò ven d’un parcatge sosterrenh. « Poton ? » Entra. Vei dins un canton ‘na fòrma negra. ‘N òme. Mai un chin. Son chin. Son plan brave chin blanc, lo ventre dreibit, la tripalha per terra. E l’òme que vira sa chara vers se. ‘Na chara tot plen de sang.

Virginia e son oncle son ‘sietats davant la television, dins un vielh canapè. Tot es vielh chas lo Jan-Loís. Li plai a Virginia de venir ‘quí. Aima son oncle. Li parla de las oras de temps. En patois, coma eu ditz. Ela, ‘la parla l’occitan. ‘La l’aprenguet a la Calandreta. Lo Jan-Loís es un òme estranh. Totjorn flapit, esrancat. Parla pas tròp mas escota sa nebota. Escota sa vita, sas amors, sas revòltas.

Quò es l’ora de las informacions regionalas. La tela mostra un jornalista plan metut, plan coifat. « Vos parle en directe de la plaça de la Republica a Limòtges. Arser, un vagabond fuguet trobar esventrat, emb son chin meitat devorat, a l’entrada d’un parcatge sosterrenh. Marçau, un companh dau mòrt, nos conta çò que viguet ier ». La camèra passa sus la chara blanchinharda, ‘bracada d’un jòune. «  Danís cerchava son chin. Auvei ‘na credada. Corriguei e viguei un tipe emb una peu de lop sus l’eschina que fugiguet dau parcatge. L’i trobei lo Danís mai son chin. »

« Quò es mas de la conariá, tot ‘quò ! Un tipe emb una peu de lop ! Perque pas ET o Dracula ! M’en vau querre quauquaren de beure. Ne’n vo’es tu maitot ? » ‘La pensa que lo gronhament de son oncle voliá dire non. S’en va a la cosina. « N’i a quauquaren que pudís dins ta cosina, Tonton ! Qu’es te qu’a bacat lo chin dau tipe arser ? T’as tornat la charonha maison ? » Virginia ritz de sa blaga que tròba plan fina. Cercha d’ente ven ‘quela odor. Ven d’entre dos muebles. ‘La l’i tròba ‘na peu de lop frenida, limada, cuberta de sang meitat sec.


Loudun en Itàlia

Junh 11, 2009
3 Comentaris

Char legidor italian, occitan d’Itàlia o viatjador que passariá per ‘quela peninsula, t’infòrme de la surtida en Itàlia de Loudun, la BD de l’amic Paolo, chas Edizioni BD. Un plan brava BD que parla de çò que se passet a Loudun en 1634. Bon… qu’es pas un libre per los dròlles tot parier… Mas, qu’es istòric ! En França, era surtida chas Soleil.


Framboisas

Març 27, 2009
Daissar un comentari

La veitura fila dins la nuech. La p’ita duerm a l’arrier. Tièrri es content. Se tòrna trobar coma sa filha. A passat temps dempuei que se vigueren tots dos. Eu la vei pas suvent dempuei son divòrci. Eu la vesiá pas suvent davant tanpauc. Per causa de son trabalh. Aura, Amàlia viu coma sa mair, Florença. Quò es la prumiera dimenjada que passen ensems. Eu la vòu menar luenh de la granda vila, dins lo país de son còr, chas sa granda.

La paubra vielha muriguet quauquas annadas davant la naissença d’Amàlia. Sa mòrt li ne’n balhet, au Tièrri. ‘La representava beucòp per se. Eu passet sas vacanças chas ela, a descubrir la campanha, la natura. A descubrir son país, sas raiç. Aura, a mas Amàlia dins sa vita. Mai son trabalh. Eu li voldriá balhar l’amor de ‘queu país. Passen lo paneu País d’Òc. Seràn tòst ‘ribats.

Lo solelh ràia dins lo ciau. Tièrri e Amàlia son dins lo vargier. ‘La galopa de pertot en tut rire. Tièrri se ‘pruesma daus framboisiers. Son plen de fruchas. Se ‘sieta e las comença de minjar. ‘Las son redondas sus la lenga. Lo perfum sucrat envasís sa gòrja. Eu li sembla que sa granda es ‘quí. Li sembla l’auvir dire : « Pitit chavecha ! Son bonas mas framboisas ? »

‘Na credada. Tièrri se vira e vei Amàlia rasís lo potz. ‘Na man ossosa la ten per los piaus. D’un còp, sosleva la p’ita que desapareis. « Te l’aviá pas dich,ta granda, que se faliá pas ‘pruesmar dau potz ? » La votz cavernosa s’estripa de rire.