Ieu maitot !!!!

A Monsur Godolin, tolosan

Febrièr 11, 2011
1 comentari

Coma lo texte gascon es pas de bon compréner per una aurelha (o un uelh) nòrd-occitan (tant coma la version catalana), vos escrive lo poema de Larada a Godolin en lemosin (e verai que las diferéncias son… euh… insignifiantas)

Sonet

Lo que ditz qu’Apollon en Parnassa presida
N’a pas vist Godolin ni non sap çò que ten:
Apollon fug, se’n vai de Parnassa d’auvida
A lo mendre fredon que de ‘queu brave entend.

Si, d’un ton doç, gente o d’una granda brundida
Eu vuelha julhar lo socit que l’estenh,
Esmervelha chascun tant sa musa brava
cola divinament sus lo sujet que conten.

E si, per pinçòtar sus lo laüt o guitarra
O dessús la mandolina, Apollon eu rembarra;
En tot eu es perfach, si nat de queu monde.

Per atau, tot sagrat de la tropa sagrada,
Eu es lor diu, lor sent, lor divin Apollon
Tant sos dichs e sos fachs a las Musas plasen.

Bon, las rimas son pas terriblas… Lo problema màger es coma totjorn la diferéncia de prononciacion.


Mandat dins amics,conarias,poesia

Poma d’irange

decembre 17, 2010
3 Comentaris

L’aiga tomba sus la peu irange. Chasca gota esclata dessus. Chasca gota es un cataclisme microscopic. Chasca gota chava l’escòrça, davala coma un riu, ‘racha moleculas e atòmes, eschavalha la susfàcia irange. La peu lusenta d’aiga es esbolhada dins son esséncia. E l’esséncia fug dins l’aiga, dins lo torrent minuscule de la gota que ven de se sacar contra la susfàcia redonda. E lo perfum irange se desrauba de la gota e vòla entre sas comairs naut, tant naut que p’un cròs de p’un nas, p’un naseu lo ‘traparà, lo respirarà, lo sentirà. Mas lo massacre contunha coma un bombardament sus una vila enemija, coma un deluvi sus una humanitat maucresenta, coma daus meteòres sus quauques darriers dinosaures.

La poma d’irange, infinitesimalament besilhada per la plueja, banha dins lo deschon pausat sus la taula. Me, ‘vise l’aiga nejar la frucha darrier la fesnetra de la cosina. L’estilò cola, glissa sus lo papier, ennegrisent d’encra bluia la fuelha de mon pitit quasern. Me tanben, voliá jugar au mesme juec que l’amic d’Orleans. Estale los mots sus las linhas voidas, estire mon istòria de poma d’irange, desboira l’intriga que ne’n es pas una, coma auriá desboirat mon iranjada « emb de l’aiga totjorn frescha » si la plueja era pas tombada dau ciau. Perque me, me’n fau quinze, de las linhas.


Mandat dins amics,licéncia,poesia

Poesia de femnas

Febrièr 13, 2010
Daissar un comentari

Arser, era a la librariá occitana de Limòtges per de las lecturas de poemas. Daus poemas de femna. Quatre femnas eran ‘quí, quatre univers fòrça diferents. Laia la catalana e son escriptura d’umanitat, frescha, joiosa, sensibla. Benedicta la lemosina e son viatge dins ‘queu país verd e priond. Aurelia la lengadociana e sa poesia charnala. Nadine, l’autra lemosina, e son crit per la lenga occitana que raja dau fond de son còr.

Un moment d’emocion fòrta, d’eschamnhe, que pòde ‘mas exprimar emb un poema de Laia.

Cull el fruit de la meva veritat,
una magrana oberta
com una riallada
de criatura
de dentetes petites
i desiguals:
cada fragment
de la meva certesa.

Si a poc a poc
la prens i te la menges,
el gust de mi voldrà estimar-te
com jo t’he volgut estimar:
sembrant-te el paladar
i acollint-se en el ventre.
Fins que s’empelti en el teu arbre
i jo pugui prendre de nou
el fruit de tu
i, a poc a poc, menjar-lo.

Per los que comprenen pas plan lo catalan, ne’n veiquí ‘na temptativa de revirada.

Culís la frucha de ma veritat,
una granada dreibida
coma ‘n’espofidada
de mainatge
de ratòtas p’itas
e inegalas :
chasque fragment
de ma certituda.

Si brin a brin
la prenes e te la minjas,
lo meu gost te voldrà aimar
coma me te volguei aimar:
te semnant lo palet
e se refugiant dins ton ventre.
D’aicianta que s’empeute en se ton aubre
e ieu puescha tornar prener
la toá frucha
e, brin a brin, la minjar.


Mandat dins ieu,lenga,poesia

Lo Brie, rei dau fromatge (1)

Febrièr 12, 2010
1 comentari

Coma l’aviá promes a Mela per causa de sos perpaus oltratjós sus lo Brie, veiquí un poema de Saint-Amant que celebra queu fromatge. Ai essaiat de far ‘na revirada un pauc literària en respectar las rimas mai lo nombre de pès per vers…

Ò Diu! Quau minjar preciós
Quau gost rale e deliciós!
Qu’au pretz de se ma fantasia
Invoca Senta-Ambrosia
Ò dolç codonhat de Bacus!
Fromatge, que vales d’escuts!
Vòle que ta sola memòria
A sempre set me provoca .
A genolhs, dròlles desbauchats!
Chars confidents de mos peschats,
Sus! Qu’a plen parpalh, òm s’escriu :
Beneit sia lo país de Brie!
Sián sos fertiles pasturaus
Sens auratge a perpetuau!
Que Flora, emb sos brav’atorns,
Fasent mila amorós torns
sus un’immortala verdor,
Maugrat la barbara frejor
Au visatge mórne e gialat,
L’i ténie a sempre sarrat
Entre sos braç pus blanc qu’espina
Lo doç printemps qu’idolatra!…
Pont-l’Evêque, arreir de nos!
Auvernh’e Milan, catats-vos!
Qu’es nonmas se que merita
Qu’en aur sa glòria siá escrita
Eu es tant rosseu coma se;
Çai que lai, quò n’es pas d’einueg,
Perque, tanleu qu’un det lo pressa,
Eu ritz e se creba de graissa…
Au ! Lechadiers, esperatz-me !
Pensatz-vos qu’un minjar de rei
Entau tractar se deva
Que vòstre apetís vos emporta ?
Chasque bocin vau un ducat,
Mesma sieis veires de muscat,
E vòtras dents auram despiech
Fach tant pauc de compte d’en aver
Ò doç codonhat de Bacus!
Fromatge, que vales d’escuts!
Vòle que ta sola memòria
A sempre set me provoca
Botja lacai !


Mandat dins amics,poesia

Un còp de mai

Abriu 27, 2009
Daissar un comentari

Tu puras, un còp de mai,
sus lo trepador.
Sei partit. Quand tornarai ?


Mandat dins ieu,poesia

Einuech

Setembre 1, 2008
1 comentari

Einuech, sei partit
E ta chara me soritz
Tras l’estra dau trin

Einuech, sei partit
T’espera, la veitura
tornaràs sola

Einuech, sei partit
Tras los borgs, fila lo trin
Mai lo bigarroelh

Einuech, sei partit
Lo liech es freg, ‘questa nuech
E mon còr pura

Einuech, sei partit
La maison t’as l’aer voida
Leu leu, tornarai


Mandat dins exilh,ieu,poesia

Identité nationale

Junh 16, 2008
5 Comentaris

La femna qu’aima l’òme avant lo maridatge
Porte atteinte à l’identité nationale

L’òme qu’aima l’òme estrangier
Porte atteinte à l’identité nationale

L’òme que parla la lenga de son pair mai dau pair de son pair
Porte atteinte à l’identité nationale

Blu blanc roge
Nòstras vitas saulhan lo drapeu de l’identité nationale

Mas nòstre drapeu es roge dau sang daus oprimats
Mas nòstre drapeu es negre de nòstras coleras


Mandat dins poesia,revolucion

Lo renard e la graula

Veiqui ‘na fabla de Jan Focaud escricha a la debuta dau segle 19.
Sa morala es finalament un pauc feminista, çò qu’era pas possible emb la fabla de la Fontaine. Perque la graula occitana es ‘na domaisela e lo corbeau frances un òme.

L’i avia ‘na vetz ‘na vielha graula
Perchada sur ‘na granda gaula,
Que tenguet un fromatge en son bec
Ieu vos diria pas bien ente ‘la lo raubet
Un renard, dessot, la vistava
Entre se-mesme eu complòtava
De lo li ‘ver, mai lo li ‘guet,
E veiqui coma eu s’i prenguet
 » Adissiatz madama cornelha !
Daus auseus vos setz la mervelha ;
A mon eivis, ren de si beu
Que la femela d’un corbeu !
Quaus pes ! Quau testa ! Quau plumatge !
Sens mentir, si vòstre ramatge
Es a l’avenent
Tres certainament
Dessur tots los auseus vos n’emportatz la palha
Dins los bòscs n’i a p’un que vos valha
Ni paun, ni rossinhòu, ni cigne, ni senilh
N’i a mas vos que siatz lo fènix « 
De s’entendre vantat, ‘la suflava de jòia
Aitanpauc ‘la ne’n paiet l’òia
Esser lo fènix daus auseus !
A ! ‘la trobava quò tant beu !
De mielh chantar que tots la veiqui que se pica ;
Per mostrar sa bela musica
L’esbetida draiba lo bec
Ma fe lo fromatge tombet.
Plan content de l’aver finada
Mon dròlle de renard ne’n fai mas ‘na gorjada
Mai denguera ‘quel insòlent
Li fai, en la quitant, ‘queu malin compliment :
 » Aprenetz bela damoisela
Que ne’n còsta per esser bela,
Vòstre fromatge es ‘na leiçon « 
– Mai ne’n paiei plan la faiçon
Disset, en prenent la volada,
Nòstra graula tota escunlada
 » Ne crese pas que p’un renard ! …
Jamai pus ! … Mas qu’era tròp tard. « 

‘Queu conte es per nos tots, mas surtot per las filhas ;
Los garçons las tròben gentilhas
E quand l’aurian lors nas ròtats
‘Las son totas de las beutats
‘Quela que pren plaser d’entendre ‘queu lingatge
Que prenie garda a son fromatge.


Mandat dins poesia

Aimé Césaire es mòrt

Abriu 18, 2008
2 Comentaris

Dempuei quauques jorns, dempuei son ospitalizacion, esperave sa mòrt. Aüei, sei triste. Avem perdut Aimé Césaire, un pensador daus grands. Lo descrubiguei quand era collegian, a la desvirada d’una explicacion de texte.

 » (…) Au bout du petit matin, au-delà de mon père, de ma mère, la case gerçant d’ampoules, comme un pêcher tourmenté de la cloque, et la toit aminci, rapiécé de morceaux de bidon de pétrole, et ça fait des marais de rouillure dans la pâte grise sordide empuantie de la paille, et quand le vent siffle, ces disparates font bizarre le bruit, comme un crépitement de friture d’abord, puis comme un tison que l’on plonge dans l’eau avec la fumée des brindilles qui s’envole… Et le lit de planches d’où s’est levée ma race, tout entière ma race de ce lit de planches, avec ses pattes de caisses de Kérosine, comme s’il avait l’éléphantiasis le lit, et sa peau de cabri, et ses feuilles de banane séchées, et ses haillons, une nostalgie de matelas le lit de ma grand-mère (…) « 

Fuguei frapat per la fòrça de sa poesia, de sos mots, de la credada de revòlta de chade frasa. Mai grand, legiguei ‘queu Cahier d’un retour au pays natal en entier. Mai la Tragédie du Roi Christophe. Mai son Discours sur le colonialisme. Un discors essenciau per la dignitat. La dignitat dau pòple negre de segur, mas la dignitat de l’umanitat entiera subretot. Contra la barbaria. Trobar l’uman darrier nòstra diversitat. L’universau se tròba pas dins l’uniformizacion, l’assimilacion, dins ‘n’identitat nacionala fabricada dins un ministèri, l’universau es çò qu’avem en comun, n’autres umans, tant dins la negrituda de Césaire coma dins nòstra occitanitat o catalanitat, dins nòstra identitat.


Mandat dins ieu,poesia,revolucion

Gris

Genièr 10, 2008
Daissar un comentari

Limòtges jos la plueja
Gris es lo ciau
Mai la vila sens névia


Mandat dins poesia
Pagina seguenta »